Aloiampelos

Aloiampelos, geçmişte Aloe cinsi içinde değerlendirilen bazı sarılıcı veya çalı formundaki türlerin yeniden sınıflandırılmasıyla ayrılmış bir cinstir. Toplam 7 türü barındırır. Bu gruptaki bitkiler, klasik rozet formundaki Aloe türlerinden farklı olarak daha uzun gövdeli, tırmanıcı, yayılıcı veya dallanan gelişim yapılarıyla tanınır. Doğal yayılış alanları çoğunlukla Güney Afrika çevresidir. Sukulent karakter taşıyan yaprakları sayesinde su depolayabilirler ve kurak dönemlere belirli ölçüde uyum sağlayabilirler. Cins içinde türler arasında görünüm farkları bulunsa da temel bakım ihtiyaçları büyük ölçüde benzerdir. Aloiampelos türlerinde yapraklar çoğunlukla dar, uzun ve mızrak formundadır. Yapraklar gövde boyunca sarmal veya sıralı şekilde dizilebilir. Bazı türlerde gövdeler zamanla uzar ve destek bulduğunda tırmanıcı yapı gösterebilir. Bazı türler ise yoğun dallanarak çalı görünümü kazanır. Yaprak yüzeyi genellikle yeşil tonlardadır; açık yeşil, orta yeşil veya koyu yeşil formlar görülebilir. Çevresel koşullara bağlı olarak hafif kızarma, bronzlaşma veya uçlarda renk değişimi oluşabilir. Yaprak kenarlarında küçük dişler bulunur. Bu dişler türlere göre daha belirgin veya daha ince olabilir. Yaşlanan alt yapraklar zamanla kuruyarak gövde üzerinde doğal izler bırakabilir.

Bu cins yüksek aydınlık sever. Gün içinde uzun süre parlak ışık alması sağlıklı büyüme açısından önemlidir. Sabah güneşi veya filtrelenmiş doğrudan güneş çoğu zaman olumlu sonuç verir. İç mekânda yetiştirilecekse en aydınlık pencere önü tercih edilmelidir. Yetersiz ışıkta gövdeler aşırı uzayabilir, yaprak araları açılabilir ve bitki zayıf form geliştirebilir. Dış mekânda yetiştirilecek örnekler tam güneşe ani şekilde çıkarılmamalı, kademeli olarak alıştırılmalıdır. Ani ışık değişimleri yaprak yüzeyinde stres belirtilerine yol açabilir.
Toprak seçimi Aloiampelos bakımında temel konulardan biridir. Uzun süre su tutan ağır topraklar kök sistemine zarar verebilir. Bu nedenle geçirgenliği yüksek, hava alan ve hızlı kuruyan sukulent karışımları kullanılmalıdır. Kaktüs ve sukulent toprakları genel olarak uygundur. Mineral katkılı ve sıkışmayan karışımlar, sulama sonrası fazla suyun kök bölgesinden daha kolay uzaklaşmasına yardımcı olur. Organik oranı çok yüksek, havasız kalan karışımlar kök çürümesi riskini artırabilir.

Sulamada temel prensip, toprağın tamamen kurumasını beklemektir. Yalnızca yüzeyin değil, saksı içindeki alt katmanların da kuru olması gerekir. Sürekli nemli kalan kök bölgesi zamanla çürüme, yaprak yumuşaması ve gelişim sorunları oluşturabilir. Sulama yapıldığında suyun saksı altından rahatça çıkması gerekir. Saksı tabağında su bırakılmamalıdır. Gövde diplerinde uzun süreli ıslaklık oluşması istenmez. Sulama aralığı sıcaklık, hava akımı, saksı boyutu ve mevsime göre değişir. Sabit gün hesabı yerine toprağın gerçek kuruluk durumu esas alınmalıdır. Saksı seçiminde drenaj deliği bulunan saksılar tercih edilmelidir. Toprak saksı, nemin daha hızlı dengelenmesine yardımcı olabilir. Gelişimi güçlü türlerde kök sistemi zamanla genişleyebilir, bu nedenle saksı değişimleri kontrollü yapılmalıdır. Çok büyük saksılar fazla toprak hacmi nedeniyle karışımın geç kurumasına neden olabilir. Saksı boyutunun kök yapısına uygun seçilmesi daha dengeli gelişim sağlar. Tırmanıcı türlerde destek kullanılması gövde yönetimini kolaylaştırabilir.

Aloiampelos türleri çoğunlukla gövde çeliği, dal çeliği veya sürgün ayırma yöntemiyle çoğaltılabilir. Sağlıklı bir gövde parçası kesildikten sonra kesim yüzeyinin kuruması beklenir ve ardından geçirgen karışıma dikilebilir. Yavru sürgün oluşturan türlerde ayrım yöntemi de uygulanabilir. Köklendirme döneminde aşırı sulamadan kaçınılmalıdır. Gübreleme yalnızca ilkbaharda ve düşük dozda yapılmalıdır. Sukulentler için hazırlanmış dengeli ürünler tercih edilmelidir. Fazla gübreleme hızlı fakat zayıf doku gelişimine neden olabilir. Bu durum uzun ve dayanıksız sürgünler oluşturabilir.

Çiçeklenme döneminde ince ve uzun çiçek sapları gelişebilir. Çiçekler tüp formunda, sarkık veya dik salkımlar halinde açabilir. Türe bağlı olarak turuncu, sarı ya da iki renkli çiçekler görülebilir. Çiçeklenme; bitkinin olgunluk düzeyi, ışık miktarı ve genel bakım koşulları ile doğrudan ilişkilidir. Sağlıklı gelişen olgun örneklerde çiçek sapı oluşumu daha düzenli gözlemlenebilir.