Sedum papillicaulum

Sedum papillicaulum, doğal yaşam alanlarında genellikle kayalık yüzeyler, taşlı yamaçlar ve su tutmayan, mineral ağırlıklı topraklarda görülür. Bitki, zamanla yüzeye yayılan sürgünler oluşturur. Bu özelliği sayesinde hem saksı yetiştiriciliğinde hem de kaya bahçeleri ve yer örtücü uygulamalarda tercih edilir. Sedum papillicaulum’un gövdeleri kısa, etli ve yüzeye yakın gelişim gösterir. Gövdeler genellikle yatay şekilde ilerler ve temas ettikleri noktalardan köklenme eğilimi gösterir. Yapraklar küçük, etli ve silindirikten hafif oval forma kadar değişebilen bir yapıdadır. Yaprak yüzeyi pürüzsüzdür ve su depolama kapasitesi yüksektir. Renkleri çoğunlukla açık yeşil ile gri-yeşil tonlarındadır. Yoğun güneş ışığı altında veya serin dönemlerde yaprak uçlarında pembemsi, kızılımsı ya da bronz tonlar oluşabilir. Çiçeklenme dönemi genellikle ilkbahar sonu ile yaz başı arasındadır. Sedum papillicaulum, küçük yapılı, yıldız formunda ve genellikle sarı tonlarda çiçekler açar. 

Bu tür için toprak seçimi büyük önem taşır. Sedum papillicaulum, suyu hızla süzen ve kök bölgesinde nem tutmayan toprakları tercih eder. Kaktüs ve sukulentler için hazırlanmış, ponza, perlit veya iri taneli kum içeren geçirgen bir toprak karışımı kullanılmalıdır. Sulama, toprak tamamen kuruduktan sonra yapılmalıdır. Sulama sırasında suyun saksının tamamına ulaşması sağlanmalı, ancak saksı altında biriken fazla su mutlaka uzaklaştırılmalıdır. Sürekli nemli kalan toprak, kök çürümesine ve gövdelerde yumuşamaya yol açabilir. Sulama esnasında yapraklara su değmemesine özen gösterilmelidir; özellikle sıcak havalarda yaprak üzerinde kalan su damlaları güneş yanıklarına neden olabilir.

Saksı seçiminde drenaj delikleri bulunan saksılar tercih edilmelidir.Sedum papillicaulum’un kök sistemi yüzeyseldir ve derin saksılara ihtiyaç duymaz. Geniş ağızlı ve alçak saksılar, bitkinin yayılıcı gelişimini destekler. Sedum papillicaulum, sonbahar sonu ile kış aylarında dinlenme dönemine girer. Bu süreçte gelişim belirgin şekilde yavaşlar. Kış bakımında sulama sıklığı ciddi oranda azaltılmalıdır. Tür, hafif soğuklara karşı dayanıklıdır ancak saksıda yetiştirilen bitkilerde uzun süreli don olaylarından korunması gerekir. Kış döneminde yapılan aşırı sulamalar, bu türde en sık karşılaşılan kayıp nedenlerinden biridir.