
Aloe versicolor
- Aile Ağacı
- Bilimsel İsmi
- Aloe versicolor Guillaumin
- Familya
- Asphodelaceae
- Çiçek Renkleri
- Turuncu, Sarı, Pembe
- Kökeni
- Madagaskar
- Yapısı
- Rozet, Topaklama
- Karşılaşılabilirlik
- Koleksiyonlarda Yaygın Değil
Aloe versicolor, Asphodelaceae familyasında yer alan, küçük ve orta boy gelişim gösteren Aloe türlerinden biridir. Doğal yaşam alanlarında kuraklığa dayanıklı yapısı sayesinde taşlı, geçirgen ve güneş alan bölgelerde gelişir. Saksıda yetiştirilmeye uygun kompakt yapısı, çoğalma eğilimi nedeniyle koleksiyonlarda tercih edilir. Zamanla dipten sürgünler vererek sık kümeler oluşturabilir. Aloe versicolor yaprakları dar, uzun, etli ve sivri uçlu yapıdadır. Yapraklar rozet formunda merkezden çıkar ve zamanla çok sayıda sürgünle birlikte yoğun bir görünüm oluşturur. Renk çoğunlukla yeşil ile grimsi yeşil arasında değişir. Güçlü ışık altında morumsu, bronz veya kızıl tonlar belirginleşebilir. Yaprak yüzeyinde hafif beneklenme veya ince desenler görülebilir. Kenarlarda küçük dişler bulunur. Yaprakların su depolayan dokusu, bitkinin kurak dönemlerde dayanıklılığını artırır. İnce yapılı olmasına rağmen sağlam bir aloe türüdür.
Aloe versicolor ışık ihtiyacı yüksektir. Sağlıklı gelişim ve sıkı form için bol aydınlık ortam gerekir. Dış mekânda sabah güneşi alan veya gün boyu parlak ışık gören alanlar uygundur. Yetersiz ışıkta yapraklar uzayabilir, seyrekleşebilir ve doğal formunu kaybedebilir. Renk yoğunluğu da azalabilir. Yoğun güneşe alışmamış bitkiler doğrudan sert güneşe çıkarılacaksa geçiş kademeli yapılmalıdır. Aloe versicolor toprağı hızlı drenaj sağlayan karışımlardan oluşmalıdır. Kökler uzun süre ıslak kalan ağır topraklarda sağlıklı gelişemez. Kaktüs ve sukulentler için hazırlanmış geçirgen karışımlar uygundur. Hava boşluğu yüksek, suyu tutmayan ve sulama sonrası kısa sürede kuruyan karışımlar kök çürümesi riskini azaltır. Zamanla sıkışan karışımlar yenilenerek havalanma artırılmalıdır.
Aloe versicolor sulama yapılırken toprağın tamamen kuruması beklenmelidir. Sadece üst yüzeyin kuruması yeterli değildir; alt bölüm de kuru olmalıdır. Sulama sonrası saksı tabağında su bırakılmamalıdır. Sürekli nemli kalan kökler çürümeye yatkındır. Serin dönemlerde büyüme yavaşlayabileceğinden sulama daha seyrek yapılır. Yaprak diplerinde su birikmesi de istenmez. Özellikle sık kümelenmiş bitkilerde hava dolaşımı önemlidir. Saksı seçimi sırasında drenaj deliği bulunan saksılar tercih edilmelidir. Toprak saksı, karışımın daha hızlı kurumasına yardımcı olabilir. Aloe versicolor kümelenerek büyüdüğü için zamanla geniş saksıya ihtiyaç duyabilir. Ancak kök hacminden çok büyük saksılar fazla nem tutabileceğinden dikkatli seçim yapılmalıdır. Bölme ve çoğaltma işlemleri sırasında saksı yenilemek avantaj sağlayabilir.
Aloe versicolor çoğaltma en kolay şekilde yavru ayırma yöntemiyle yapılır. Ana bitkinin çevresinde oluşan sürgünler dikkatlice ayrılarak ayrı saksılara alınabilir. Kesik yüzeylerin kısa süre kuruması faydalıdır. Sonrasında geçirgen karışıma dikilerek kontrollü şekilde köklenmeleri sağlanır. Tohumla üretim de mümkündür ancak daha uzun sürelidir. Gübreleme yalnızca aktif büyüme döneminde, ölçülü miktarda uygulanmalıdır. İlkbaharda düşük dozlu sukulent gübresi kullanılabilir. Fazla gübreleme hızlı ama zayıf doku oluşumuna neden olabilir. Bu nedenle düşük yoğunluklu ve sınırlı uygulamalar tercih edilmelidir.
Aloe versicolor çiçeği, ince ve uzun çiçek sapları üzerinde gelişen zarif salkımlar halinde görülür. Çiçekler tüpsü formda olup turuncu, somon, pembe tonlu turuncu veya sarı geçişli renkler gösterebilir. Bir bitki üzerinde aynı dönemde birden fazla sap oluşabilir. Çiçeklenme dönemi ışık miktarı, bitkinin yaşı ve genel bakım koşullarına göre değişebilir. Sağlıklı kümelerde yoğun çiçeklenme daha etkileyici görünür. Çiçeklenme tamamlandıktan sonra kuruyan saplar temizlenebilir.











