Aloe 'Venus'

Aloe ‘Venus’, yoğun çiçeklenmesi, rozet formunda gelişimi ve Aloe grubuna özgü etli yaprak yapısıyla tanınan bir hibrit aloe kültivarıdır. Ebevenyleri bilinmemektedir. Uygun koşullarda çok sayıda çiçek sapı oluşturabilmesi ve kümelenerek büyüme eğilimi göstermesi ile dikkat çeker. Aloe cinsine ait hibritlerde görülen dayanıklılık, kuraklığa uyum ve su depolayan yaprak yapısı bu kültivarda da belirgindir. Saksıda veya uygun iklim koşullarında açık alanda yetiştirilebilir. Bu kültivarın yaprakları etli, sert dokulu ve su depolama kapasitesi yüksek yapıdadır. Yapraklar merkezden çıkarak rozet oluşturur. Zamanla dipten yeni sürgünler vererek birden fazla rozetten oluşan kümeler meydana getirebilir. Yaprak rengi yeşil, gri-yeşil veya çevresel koşullara bağlı olarak mavimsi yeşil tonlarda görülebilir. Güçlü ışık, serin hava veya kuraklık dönemlerinde bronzumsu ya da kızıl tonlu stres renklenmeleri oluşabilir. Yaprak kenarlarında küçük dişler bulunur. Uç kısımlar sivridir. Sağlıklı bireylerde yapraklar diri, dengeli ve sık dizilimli görünür.

Aloe ‘Venus’ yüksek aydınlık gereksinimi olan bir hibrittir. Güçlü gelişim ve düzenli çiçeklenme için bol ışık gereklidir. İç mekânda yetiştirilecekse gün boyunca doğal ışık alan pencere önü tercih edilmelidir. Güney, batı veya güneydoğu cepheli alanlar çoğu zaman uygun sonuç verir. Yetersiz ışıkta büyüme yavaşlayabilir, yapraklar uzayabilir ve rozet formu gevşeyebilir. Açık alana alınacak bitkiler güneşe kademeli şekilde alıştırılmalıdır. Ani şekilde yoğun güneşe çıkarılan örneklerde yaprak yüzeyinde yanık oluşabilir. Toprak seçimi kök sağlığı açısından önem taşır. Uzun süre nemli kalan ağır karışımlar kök çürümesine neden olabilir. Bu nedenle hızlı drenaj sağlayan ve hava geçirgenliği yüksek karışımlar kullanılmalıdır. Kaktüs ve sukulentler için hazırlanmış özel toprak karışımları genellikle uygundur. Karışıma ponza, perlit, lav taşı veya iri mineral materyaller eklenmesi geçirgenliği artırabilir. Sıkışan, çamurlaşan ve fazla su tutan topraklar tercih edilmemelidir. Sulama sonrası fazla suyun kısa sürede uzaklaşması gerekir.

Sulamada temel prensip toprağın tamamen kurumasını beklemektir. Yalnızca üst yüzeyin kuru olması yeterli değildir; alt katmanların da kurumuş olması gerekir. Sulama yapıldığında su tüm kök bölgesine ulaşmalı ve saksı altından çıkmalıdır. Tabakta su bırakılmamalıdır. Yaz aylarında aktif büyüme ile birlikte su ihtiyacı artabilir. Serin dönemlerde sulama aralığı daha uzun tutulmalıdır. Ancak sürekli ıslak kalan toprak aloe türlerinde en yaygın bakım hatalarından biridir. Rozet merkezinde su birikmesi de mantar gibi problemlere yol açabilir. Drenaj deliği bulunan saksılar tercih edilmelidir. Toprak saksı, karışımın daha hızlı kurumasına yardımcı olabilir. Plastik saksılar kullanılacaksa sulama sıklığı buna göre ayarlanmalıdır. Saksı boyutu kök hacmine uygun seçilmelidir. Gereğinden büyük saksılar toprağın uzun süre nemli kalmasına neden olabilir. Bu durum kök sağlığını olumsuz etkileyebilir. Kümeler büyüdükçe bölünerek farklı saksılara aktarılabilir.

Bu kültivarda çiçeklenme önemli özelliklerden biridir. Olgun bireylerde rozet merkezinden uzun çiçek sapları yükselir. Saplar üzerinde yoğun biçimde dizilmiş tüpsü çiçekler oluşur. Çiçek rengi kırmızı, turuncu veya sarı geçişli tonlarda görülebilir. Bazı dönemlerde çok sayıda sap aynı anda gelişebilir. Çiçeklenme düzeyi; ışık miktarı, bitkinin yaşı ve genel bakım koşulları ile ilişkilidir.

Çoğaltma işlemi çoğunlukla dipten oluşan yavruların ayrılması ile yapılır. Yeterli büyüklüğe ulaşan yavrular dikkatlice ayrılmalı, kesik yüzey kısa süre kurutulduktan sonra geçirgen karışıma dikilmelidir. İlk dönemde aşırı sulama yapılmamalıdır. Yoğun yavrulama gösteren bireylerde bu yöntem oldukça etkilidir. Besin desteği yalnızca aktif büyüme döneminde ölçülü şekilde uygulanmalıdır. Gübreleme sadece ilkbaharda ve düşük dozda yapılmalıdır. Aşırı gübre kullanımı hızlı fakat zayıf gelişime, yumuşak doku oluşumuna ve dengesiz büyümeye neden olabilir. Sadece sukulentler için üretilmiş özel gübreler tercih edilmelidir.