Aloe mayottensis

Aloe mayottensis, Hint Okyanusu’ndaki Mayotte Adası’na özgü kabul edilen, tropikal iklime uyum sağlamış çalı formunda gelişen bir Aloe türüdür. Doğal yaşam alanlarında kümeler oluşturarak yayılır ve zamanla geniş koloniler meydana getirebilir. Tür, özellikle yoğun çiçeklenme kapasitesi ve yayvan gelişim biçimiyle tanınır. Birçok Aloe türü kurak ve açık alanlara uyum sağlarken, Aloe mayottensis daha nemli ve bitki örtüsünün yoğun olduğu çevrelere de adapte olabilmesiyle dikkat çeker.  Bitki genellikle kısa gövdeli ya da gövdesiz görünümde gelişir. Yapraklar rozet formunda dizilir ve zamanla dipten verdiği sürgünlerle sık kümeler oluşturur. Yapraklar uzun, dar, hafif yay şeklinde kıvrımlı ve etlidir. Renk çoğunlukla orta ile koyu yeşil arasındadır. Güçlü ışık, sıcaklık farkı veya kuraklık dönemlerinde uç kısımlarda bronzumsu tonlar görülebilir. Yaprak kenarlarında düzenli sıralanmış küçük dişler bulunur. Bu dişler sert ama aşırı iri değildir. Yaprak yüzeyi çoğu zaman düz görünür; bazı bireylerde hafif yüzey izleri veya yaşa bağlı dokusal değişimler görülebilir. Alt yapraklar zamanla kuruyarak bitki tabanında doğal bir katman oluşturabilir.

Aloe mayottensis aydınlık ortamları sever. En iyi gelişim için bol ışık alması gerekir. Sabah veya akşam güneşi alan alanlarda güçlü büyüme gösterir. Sıcak bölgelerde öğle güneşi çok sertse hafif filtrelenmiş ışık faydalı olabilir. Serin iklimlerde ise daha fazla direkt güneş tolere edebilir. etersiz ışıkta yapraklar uzar, gevşer ve rozet formu bozulabilir. Ayrıca çiçeklenme isteği de azalabilir.  Toprak seçimi geçirgen ve havadar yapıda olmalıdır. Fazla suyu tutan ağır karışımlar kök sağlığını olumsuz etkiler. Mineral ağırlıklı sukulent karışımları bu tür için uygundur. Ponza, iri kum, lav taşı, perlit gibi materyaller drenajı artırır. 

Sulama, toprağın büyük kısmı kuruduktan sonra yapılmalıdır. Tamamen kuruma süresi ortam sıcaklığına, saksı boyutuna ve hava akımına göre değişebilir. Sıcak mevsimde daha aktif gelişim gösterebilir ve su ihtiyacı artabilir. Serin dönemlerde sulama aralığı uzatılmalıdır. Sürekli ıslak toprakta kök çürümesi, yaprak yumuşaması ve gelişim geriliği görülebilir. Uzun süre susuz kalırsa yapraklarda incelme ve kıvrılma oluşabilir. Dengeli sulama, bu türün güçlü yaprak formunu koruması açısından önemlidir.

Saksı tercihinde drenaj delikli saksılar kullanılmalıdır. Toprak saksı, nemin daha hızlı dengelenmesine yardımcı olabilir. Bitki kümelenerek büyüdüğü için zamanla daha geniş kaplara ihtiyaç duyabilir. Saksı değişimi kökler kabı doldurduğunda veya yavrular saksıyı sıkıştırdığında yapılabilir. Değişim sırasında zayıf ya da kurumuş dip yapraklar temizlenebilir. Açık alana dikilecekse su birikmeyen, hava sirkülasyonu olan alanlar seçilmelidir. Gübreleme sadece ilkbaharda ve düşük dozda yapılmalıdır. Sadece sukulentler için üretilmiş besin ve gübreler kullanılmalıdır. Fazla gübreleme yapraklarda dengesiz büyümeye ve zayıf doku oluşumuna yol açabilir.

Aloe mayottensis’in en belirgin özelliği çiçeklenmesidir. Uygun koşullarda aynı anda çok sayıda çiçek sapı çıkarabilir. Saplar dallanabilir ve her dal ucunda yoğun silindirik başaklar oluşur. Çiçekler turuncu tonlardadır, uç kısımlarda daha açık renk geçişleri görülebilir. Nektarlı çiçek yapısı nedeniyle doğal ortamda kuşlar ve böcekler için çekicidir. Solan çiçek sapları daha sonra budanabilir. Çoğaltma en kolay dip sürgünlerinin ayrılmasıyla yapılır. Yeterli kökü bulunan yavrular dikkatlice ayrılıp ayrı saksılara alınabilir. Tohumla üretim de mümkündür ancak daha yavaştır.