Aloe marlothii

Aloe marlothii, Asphodelaceae familyasında yer alan, tek gövdeli gelişim gösteren, iri rozet yapılı ve büyük boyutlara ulaşabilen ağaçsı Aloe türlerinden biridir. Güney Afrika kökenli olan bu tür, yaşlandıkça belirgin bir gövde oluşturur ve yapraklarını gövde ucunda yoğun rozet halinde taşır. Alt yaprakların zamanla kuruyup gövde üzerinde kalması, bitkiye karakteristik bir siluet kazandırır. Güçlü gelişim yapısı, geniş hacmi ve dikkat çekici çiçeklenmesi nedeniyle büyük alanlarda yetiştirilmeye uygun aloe türleri arasında yer alır. Uygun koşullarda uzun yıllar yaşayabilen dayanıklı bir türdür. Aloe marlothii yaprakları uzun, kalın, sert dokulu ve geniş mızraksı formdadır. Yapraklar yoğun şekilde rozet çevresine dizilir ve dış yapraklar aşağı doğru eğilebilir. Renk tonu gri-yeşil, mat yeşil veya hafif mavimsi yeşil olabilir. Güçlü güneş altında yaprak kenarlarında kızılımsı ya da turuncuya yakın tonlar gelişebilir. Türün en belirgin özelliklerinden biri yaprak kenarlarındaki dişlerdir. Bu dişler iri, sert ve belirgindir. Yaprak yüzeyinin alt kısmında da dikenimsi çıkıntılar görülebilir. Sağlıklı büyümede merkezden düzenli yeni yaprak çıkışı olur. Alt yaprakların kuruması doğal yaşlanma sürecidir.

Aloe marlothii bakımında ışık seviyesi büyük önem taşır. Tür yüksek aydınlık sever ve tam güneşe oldukça iyi uyum sağlayabilir. Gün boyunca güçlü ışık alan alanlar uygundur. Açık havada yetiştirilen bireylerde daha sağlam yaprak dokusu ve daha kompakt gelişim görülür. Genç bitkiler çok sert yaz güneşine alıştırılarak çıkarılmalıdır. Yetersiz ışıkta da yapraklar uzayabilir, rozet gevşeyebilir ve bitki güç kaybedebilir.

Toprak seçimi, Aloe marlothii için kök sağlığının temelidir. Ağır ve su tutan karışımlar uygun değildir. Hızlı drenaj sağlayan, hava geçirgenliği yüksek ve mineral ağırlıklı karışımlar tercih edilmelidir. Kaktüs ve sukulent karışımları çoğu zaman iyi sonuç verir. Karışıma ponza, lav taşı, iri dere kumu veya perlit eklenmesi drenaj kapasitesini artırabilir.  Sulamada temel kural, toprağın tamamen kurumasını beklemektir. Yalnızca yüzeyin kuru olması yeterli değildir; alt katmanların da kurumuş olması gerekir. Kuruma tamamlandıktan sonra bol ve kontrollü sulama yapılabilir. Tabakta kalan su uzaklaştırılmalıdır. Büyük türlerde sık ama yüzeysel sulama yerine, ihtiyaç oluştuğunda derin sulama yapmak daha uygundur. Sıcak dönemlerde toprak daha hızlı kuruyabilir. Serin dönemlerde sulama aralığı uzar. Fazla sulama kök bozulmasına, yaprak yumuşamasına ve gelişim geriliğine yol açabilir. Uzun süre susuz kalan bireylerde alt yapraklarda incelme görülebilir.

Saksı seçiminde drenaj deliği bulunan sağlam saksılar tercih edilmelidir. Toprak saksı kullanımı karışımın daha hızlı kurumasına yardımcı olabilir. Ancak tür büyüdükçe ağırlaştığı için dengeli ve geniş tabanlı saksılar avantaj sağlar. Saksı çapı kök hacmini aşırı büyütmemelidir. Gereğinden büyük saksılar toprağın uzun süre nemli kalmasına neden olabilir. Saksı değişimi kökler kabı doldurduğunda veya toprak yapısı bozulduğunda yapılabilir. Büyük bireylerde saksı değişimi dikkatli planlanmalıdır.

Gübreleme sadece ilkbaharda ve düşük dozda yapılmalıdır. Sadece sukulentler için üretilmiş besin ve gübreler kullanılmalıdır. Aşırı gübreleme hızlı fakat zayıf doku gelişimine neden olabilir. Sağlıklı ışık ve doğru sulama koşulları sağlandığında sık gübrelemeye çoğu zaman ihtiyaç duyulmaz. Çoğaltma işlemi çoğunlukla tohumla yapılır. Tek gövdeli yapı nedeniyle yavru verme durumu sınırlı olabilir. Tohum ekiminde geçirgen karışım, kontrollü nem ve iyi ışık önemlidir. Genç bireylerin büyümesi zaman alabilir. 

Aloe marlothii çiçeklenme döneminde son derece dikkat çekici görünür. Olgun bireylerde rozet merkezinden yükselen dallı veya çok başlı çiçek sapları oluşabilir. Çiçekler tüpsü yapıdadır ve çoğunlukla sarı ve turuncu tonlarda görülür. Çiçek salkımları yatay ya da hafif yukarı yönlü durabilir. Çiçeklenme; bitkinin yaşı, güneş miktarı ve genel sağlık durumuyla ilişkilidir. Kuruyan çiçek sapları daha sonra temizlenebilir.